| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 2 listopada 1891, Kraków |
| Śmierć | 29 lipca 1974 |
| Zawód / rola | działacz niepodległościowy, dowódca pociągów pancernych, doktor prawa, adwokat |
| Edukacja | |
| Szkoła | Gimnazjum św. Jacka w Krakowie |
| Studia | Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (doktorat) |
| Służba wojskowa | |
| Organizacje | Drużyny Strzeleckie, Polska Organizacja Wojskowa, Wojsko Polskie |
| Funkcje | Dowódca pociągów pancernych (m.in. "Paderewski", "Piłsudczyk", "Nowina-Doliwa", "Korfanty") |
| Rodzina i pochówek | |
| Rodzina | był żonaty; syn Krzysztof Selim (ur. 15 V 1928) |
| Pochówek | Cmentarz Rakowicki w Krakowie (pochowany 2 VIII 1974) |
| Najważniejsze odznaczenia | |
| Ordery | Krzyż Srebrny Virtuti Militari nr 878 (1922), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
| Inne | Krzyż Walecznych (czterokrotnie), Medal Niepodległości, odznaczenia śląskie, odznaka P.O.W. |
Włodzimierz Abłamowicz pochodził z rodziny o tatarskich korzeniach i od młodości angażował się w organizacje niepodległościowe. Jako student prawa wstąpił do Drużyn Strzeleckich i do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie używał pseudonimu „Tatar”.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 listopada 1891 roku w Krakowie jako syn Stanisława Abłamowicza, powstańca styczniowego, i Marii z Matuszewiczów. Skończył Gimnazjum św. Jacka, a w latach 1910–1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przerwał studia wskutek powołania do armii austriacko-węgierskiej w 1914 roku, pracując w dziale prawnym inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 powrócił na studia i uzyskał stopień doktora prawa.
Działalność wojskowa i udział w konfliktach
Od 1912 działał w Drużynach Strzeleckich i w Polskiej Organizacji Wojskowej. 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 dowodził ochotnikami pod Lwowem i walczył m.in. w rejonie Sądowej Wiszni. W 1919 dowodził pociągiem pancernym nr 15 „Paderewski”, a w lutym 1920 objął dowództwo pociągu pancernego nr 1 „Piłsudczyk” w walkach na Polesiu, Wołyniu i Podolu.
W maju 1921, gdy wybuchło III powstanie śląskie, przybył na Górny Śląsk z dwoma pociągami pancernymi. Jako dowódca I dywizjonu pociągów pancernych kierował działaniami z użyciem jednostek „Nowina-Doliwa”, „Korfanty”, „Ślązak” i „Powstaniec”. Brał udział w ataku na Kędzierzyn-Koźle oraz w walkach w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic. 26 sierpnia 1921 przeszedł do rezerwy.
Kariera zawodowa, życie po II wojnie światowej i represje
W 1922 zdał egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie w okresie międzywojennym. Należał do Związku Peowiaków oraz był wiceprezesem YMCA w Krakowie. W 1939 został zmobilizowany i w czasie kampanii wrześniowej został ciężko ranny, tracąc wzrok. W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech, a po wojnie wrócił do Krakowa i działał na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich.
W latach 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Zmarł 29 lipca 1974 po długiej chorobie. Został pochowany 2 sierpnia 1974 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Ordery i odznaczenia
Otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Virtuti Militari nr 878 w 1922 roku oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Był wielokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych (czterokrotnie). Do jego wyróżnień należały również Medal Niepodległości, Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi oraz Śląski Krzyż Powstańczy. Posiadał też odznakę pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej.